Pagina 1 van 1

No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 24 jul 2019, 13:03
door Aurora
Zoey McPherson

Afbeelding

Re: No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 24 jul 2019, 18:41
door Aurora
“Vertelt u eens hoe dit zo is gekomen.” Zoey stond naast één van de SEH-bedden. In het bed lag een gezette man van achter in de veertig zielig te kreunen. De man kwam meteen over als een mopperkont. Zoey benaderde hem vriendelijk en professioneel. Als verpleegkundige had ze inmiddels geleerd hoe ze met zo’n situatie om kon gaan. Ze keek in de richting van de klok en automatisch volgde de man haar blik richting de klok. Dat moment greep Zoey aan om gauw haar voet tegen de rand van het bed te plaatsen. “Mijn vrienden hebben mij meegenomen om aan een lesje muurklimmen mee te doen.” Grijnsde de man. Met haar beide handen pakte ze de arm van de man vast. De arm was uit de kom geschoten en het beste was om die zo snel mogelijk weer terug in de kom te plaatsen. Des te langer het uit de kom zat, des te groter de kans op beschadigingen van de zenuwen. De man schrok van de plotselinge beweging en draaide zijn gezicht terug naar haar. “We zijn naar de .. Wat doe je? Komt de dokter zo?” onderbrak hij zijn verhaal. Zoey had de arm van de man inmiddels in een juiste hoek geplaatst en leunde vervolgens naar achteren. Ze gebruikte haar hele gewicht om de arm terug in de kom te laten schieten. “Laat me los, bitch. Weet je wel wat je doet?” Zodra ze de plop voelde, liet ze de arm los en bekeek het resultaat. Ze zag dat de positie van zijn schouder in een juiste hoek leek te zitten en vroeg hem: “Beter zo?” De man bewoog voorzichtig zijn schouder met een sceptische uitdrukking. Een grote glimlach verscheen op zijn gezicht. “De pijn is weg.” Zoey knikte naar de man. Ze had niet anders verwacht, het was ten slotte niet de eerste keer dat ze iemand had geholpen met een schouder uit de kom. Helemaal sinds er in de buurt een nieuwe sportschool was geopend, waarin de klimmuur beschikbaar was en ze verschillende vechtsporten beoefenden. “U moet nog even blijven ter observatie, zodat we kunnen controleren of de doorbloeding goed is. Ondertussen kunt u vast het volgende formulier in vullen.” Zoey overhandigde hem een formulier die ze uit een lade bij de muur plukte en groette hem gedag. Ze liep naar een andere patiënt, controleerde de bloeddruk van die persoon en had daarna een moment de tijd om naar de balie bij de ingang van de SEH te lopen, waar ze de verpleegkundige statussen van de patiënten die ze net had gezien, begon bij te werken. Met een schuin oog hield ze een scherm in de gaten waarop werd getoond of er bij één (of meerdere) van de bedden een alarmlicht af zou gaan.

Re: No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 26 jul 2019, 20:12
door Deanmon
Dwayne Zachary Speirs
Afbeelding

Re: No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 26 jul 2019, 20:12
door Deanmon
Dwayne Zachary Speirs
"Nog even en we kunnen je naar het ziekenhuis brengen. Alles komt goed." Op geregelde basis herhaalt Dwayne die woorden terwijl hij bemoedigende kneepjes in de hand van zijn patiënt geeft. Zijn patiënt, een jongeman van 23 jaar, is tijdens het werken van een stelling gevallen. Hierbij is hij op een ijzeren staaf terecht komen waardoor hij nu gespietst is. De staaf is echter in de grond gemetseld, waardoor ze de brandweer hebben moeten oproepen. Zelf hebben ze het materiaal natuurlijk niet om de staaf door te knippen. De jongen verliest wat bloed, maar niet veel. Hij heeft echter wel veel pijn, waardoor Dwayne zijn partner hem vaak morfine toedient. Zijn partner heeft zich ontfermt over het medische gedeelte, terwijl Dwayne zijn aandacht volledig naar de jongeman gaat. Jayden blijkt zijn naam te zijn. "Jayden." Zegt Dwayne, wanneer hij merkt dat de jongeman weer in paniek aan het geraken is. "Het is belangrijk dat je rustig blijft." Dat is uiterst belangrijk, want bewegen kan meer schade aanrichten. "Hoor je die sirene die steeds dichterbij komt? Dat is de brandweer. Ze zijn dadelijk hier en dan zullen ze ons helpen met jou te bevrijden. Voor je het weet ben je in het ziekenhuis, waar ze je goed zullen verzorgen. Je doet het goed, Jayden." Wanneer Dwayne opkijkt, merkt hij dat zijn partner klaar is met het stabiliseren van het ingangs- en uitgangspunt van de staaf. Goed, dat is ook al in orde. Het volgende moment arriveert de brandweer en zijn ze al snel bezig met het doorsnijden van de staaf.
"We zijn bijna bij het ziekenhuis, Jayden." Zegt Dwayne rustig, waarna hij de jongeman een geruststellende glimlach schenkt. "Heb je nog veel pijn?" Als de jongen zijn hoofd schudt, knikt Dwayne kort. Goed, dat is goed. De jongen mag van geluk spreken dat de ijzeren staaf niet zo dik is. Voor hetzelfde geld was hij op iets veel dikker gevallen, waardoor de schade veel groter geweest zou zijn. Wat de schade nu echter is, zullen ze pas weten wanneer ze foto's maken of als ze hem gaan opereren. Hij hoopt maar dat de schade zal meevallen.
"We zijn er." Deelt Dwayne mee als de ziekenwagen tot stilstand komt. Meteen stapt hij dan ook uit, waarna hij het bed van de patiënt naar buiten rolt. Hierbij krijgt hij hulp van een aantal verpleegkundigen, wat nodig is aangezien het bed niet te veel bewogen mag worden. Niet in Jayden zijn toestand. Wat voor Dwayne echter meteen opvalt, is dat Zoey één van de verpleegkundigen is. "Jayden, 23 jaar. Hij is tijdens het werken van een stelling gevallen en well, het is duidelijk wat er aan de hand is." Zegt hij terwijl hij het bed mee naar binnen helpt duwen. Vervolgens deelt hij mee hoeveel morfine de jongeman al toegediend kreeg en dat de pijn op dit moment draaglijk is. Tijdens het wandelen laat hij één van de verpleegkundigen het van hem overnemen, waardoor hij zich tot Zoey richt. "Hij heeft bloed verloren, maar niet enorm veel. De staaf houdt alles op zijn plek." Kort richt hij zijn blik op de staaf die door Jayden zijn lichaam gaat. "Zijn knie is ook gestabiliseerd, aangezien hij deze verwond heeft tijdens het vallen. De knie is echter niet verder onderzocht, aangezien we hem niet konden verplaatsen. Daarnaast is zijn hand ook gewond, maar dat hebben we al kunnen verzorgen." Dat was het wel een beetje. "Kan ik verder nog van dienst zijn?"

Re: No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 07 aug 2019, 14:42
door Aurora
Het was een redelijke drukke dag geweest. Er was genoeg te doen geweest, maar er waren drukkere dagen geweest. Een collega van Zoey kwam naast haar zitten om ook wat rapportages bij te werken. Haar collega Sarah, een verpleegkundige die pas net hun team was komen versterken, dacht blijkbaar hetzelfde. Ze maakte alleen de fout om het hardop uit te spreken. Prompt hoorde ze over de radio dat er een ongeluk was gebeurd twee wijken verderop. Gelukkig had ze niet gezegd dat het rustig was, dan zou het resultaat waarschijnlijk nog erger zijn geweest. Iedereen hier wist dat je het op jezelf af riep als je iets zei over dat het mee viel met de drukte, dat het dan zo in een Code Black kon veranderen op de Spoedeisende Eerste Hulp. Ze hoefde de radio oproep niet zelf te beantwoorden. Iemand anders bemande continu de radio en bij de balie konden ze mee luisteren. De radio persoon zou direct doorgeven wanneer er nieuwe patiënten werden verwacht, omdat ze zelf meestal geen tijd hadden de radio in de gaten te houden. Zo konden ze zich beter op de zorg van hun patiënten letten. De verwachte aankomsttijd werd doorgegeven over de radio en ze hoorde dat ze nog mooi de tijd had om een patiënt uit de wachtruimte te woord te staan. De arme tiener had een grote blaar op zijn teen. Dit was een klusje die hun nieuwe collega wel af kon. Ze liet de tiener aan Sarah over en keek op de klok. Het was een minuut voor de geschatte aankomsttijd en ze liep samen met enkele collega’s vlug naar de uitgang waar de ambulance kwam voorgereden. Ze hielpen mee om de brancard voorzichtig naar buiten te rijden. De man was nog bij bewustzijn, maar leek wel in een lichte shock te zijn, zoals hij verstard naar de staaf in zijn torso tuurde. Terwijl ze de patiënt naar binnen reden, hoorde Zoey het verhaal aan van Dwayne. Ze reden de patiënt naar een vrije kamer. Voorzichtig schoven ze met zijn allen de patiënt van de brancard naar het ziekenhuisbed, zodat de broeders de brancard weer mee konen nemen. Dit was een kritisch punt, want als de stang teveel zou worden bewogen, konden ze mogelijk bijvoorbeeld een bloedvat of andere organen beschadigen. Zoey scheen een lichtje in de man zijn ogen en vroeg de man het lichtje te volgen. Ze stelde zichzelf voor en legde uit dat ze op de SEH waren en naar welk ziekenhuis hij was gebracht. “Kunt u ook eens in mijn hand knijpen?” vroeg ze terwijl ze haar hand naar de zijne bewoog. Bij binnenkomst van een trauma patiënt waren er enkele acties die ze standaard moesten controleren. De stang leek niet richting de ruggenwervel te gaan, maar er konden wel ingewanden geraakt zijn. Door de onhandige vorm zou de patiënt niet naar de Röntgen kunnen. Gelukkig had het ziekenhuis geïnvesteerd in een beweeglijk apparaat voor op de SEH dat ze nu konden gebruiken om toch een beeld te hebben van was er was geraakt en wat ze konden verwachten als de staaf zou worden verwijderd. De foto konden ze zelf maken. Als voorbereidend werk voor de arts, die de foto zou bekijken en het verdere beleid zou bepalen. De arts was opgepiept en ze zag hem ook al binnen komen snellen. Ze hield de hand van de patiënt iets langer vast dan nodig en gaf hem daarbij een geruststellend kneepje. Het beweegbare scan apparaat werd door een assistent gehanteerd. Tegen Dwayne riep ze met een glimlach: “Een Espresso zou wel lekker zijn.” Niet dat ze echt verwachtte dat hij er meteen één voor haar zou halen. Ze waren ten slotte allebei druk met hun werk. Haar aandacht was verder voornamelijk bij de patiënt die net was binnen gebracht. Aan de staaf konden ze op dit moment niets doen, dat zou op de operatie tafel verder worden aangepakt. Voorzichtig en met een vlotte beweging begon Zoey de broekspijp los te knippen om de schade aan de knie beter te kunnen bekijken. De knie was wat geschramd en begon licht te zwellen, maar verder leek het op het eerste gezicht mee te vallen.

Re: No medicine cures what happiness cannot (Deanmon & Aurora)

Geplaatst: 11 aug 2019, 21:35
door Deanmon
Dwayne Zachary Speirs
Er verschijnt meteen een grijns op Dwayne zijn gezicht bij het horen van Zoey haar antwoord. Ze weten beiden dat hij dat niet bedoelde, maar dat maakt het juist zo geniaal. Hij wil dan ook net een bijdehand antwoord geven als er een oproep binnenkomt via de radio die zich op zijn linkerschouder bevind. Meteen concentreert Dwayne zich op de melding, waarna hij laat weten dat hij de oproep ontvangen heeft. “Rain check!” Roept hij tegen Zoey, waarna hij zich naar de ambulance begeeft. Of er daadwerkelijk een moment gaat komen dat hij haar gaat trakteren, is een ander verhaal. Zo goed als iedereen weet hoe onregelmatig Dwayne zijn werkuren zijn en hoe vaak hij werkt. Hij is deze ochtend beginnen werken, maar hij heeft een tweede shift op zich genomen, welke nu van start gaat. Het is iets dat Dwayne wel vaker doet, wat wil zeggen dat hij het gewoon is om weinig slaap te krijgen. Hij is nu eenmaal iemand die weinig slaap nodig heeft, dat is begonnen tijdens zijn carrière bij het leger. Dwayne presteert altijd goed, of hij nu veel of weinig slaap gekregen heeft. Daartoe was hij namelijk verplicht bij het leger.
De reden waarom hij vaak dubbele shiften opneemt, well, waarom niet? Hij houdt van zijn werk en hij helpt graag mensen. Dat zijn redenen genoeg, is het niet? Daarbij klaagt niemand, want er is nooit mankracht genoeg. Zeker niet bij de ambulanciers. Dit betekent dat Dwayne niet echt vrije tijd heeft, maar dat is geen probleem voor hem. Hij heeft het liever zo en daar heeft hij zijn redenen voor. Mensen zeggen vaak dat hij te veel werkt, maar hij haat het wanneer ze dat doen. Volgens hemzelf werkt hij juist nog niet hard genoeg. Misschien is hij wel een workaholic, maar hij heeft vrienden op het werk en hij heeft genoeg sociale contacten met zijn patiënten. Meer moet een mens toch niet hebben?
Bij de ziekenwagen aangekomen, springt Dwayne achter het stuur en merkt hij dat zijn nieuwe partner al op hem zit te wachten. En met nieuwe partner bedoelt hij zijn nieuwe partner voor vandaag. Hij heeft namelijk al vaker samengewerkt met de jongeman die naast hem zit. Nu hij erover nadenkt, heeft hij al met enorm veel mensen samengewerkt. Hij heeft geen vaste partner, wat hij fijn vindt. Wanneer hij werd uitgezonden met het leger begaf hij zich telkens in dezelfde unit. Dat zorgde voor een broederschap, maar het zorgde er ook voor dat verliezen extreem hard ervaren werden. Voor Dwayne is het goed dat hij hier geen vaste partner heeft. Anders zou het hem te veel aan het broederschap herinneren.
“Heb je al meer details ontvangen van de oproep?.” Terwijl Dwayne de vraag stelt, start hij de ambulance en begint hij naar de plaats van de oproep te rijden. “Het gaat om een vrouw van 75 jaar. Ze is van de trap gevallen.” Begint Harrison meteen uit te leggen. “Ze is bij bewustzijn. Haar dochter is degene die ons verwittigt heeft.” Dwayne knikt om die woorden en niet veel later staan ze in de hal van het oud vrouwtje. Ze ligt onderaan de trap en de dochter heeft er gelukkig voor gezorgd dat de vrouw zich niet verplaatst heeft. Meteen doet Dwayne haar een halskraag aan en vraagt hij waar ze pijn heeft. Dat blijkt enkel haar heup te zijn en uit de conversatie dat Harrison met de dochter voert, heeft de vrouw het bewustzijn niet verloren. “Wat is je naam?” Vraagt hij terwijl hij met een lichtje in de ogen van de vrouw schijnt. “Mia.” Glimlacht ze zwak, waarna ze begint uit te leggen wat er gebeurt is. Blijkbaar is ze bij de tweede laatste trede door haar knie gegaan en is ze op haar heup terecht gekomen. Dat betekent hoogstwaarschijnlijk dat ze geen hersen- en of wervelletsel heeft, maar voor de zekerheid laat hij de halskraag toch aan. Je weet maar nooit.
Een tijd later komen ze weer bij het ziekenhuis aan en parkeert hij de ambulance. Het is Harrison zijn beurt om de brancard uit de ambulance te rollen en de verpleegkundigen op de hoogte te brengen. Zodra Harrison weer terug is, zullen ze zichzelf weer op beschikbaar zetten. Het wordt dus wachten op de volgende oproep. Aangezien Dwayne al een tijdje geen rust meer gehad heeft, wandelt hij buiten wat rond, waarna hij uiteindelijk op de stoeprand gaat zitten. Hij bevindt zich nog steeds op de plaats waar de ziekenwagens patiënten afzetten. En ja, er staat inderdaad een bankje achter hem, maar het is een gewoonte geworden om op de stoeprand te gaan zitten. Het zit niet enorm comfortabel en misschien is dat ook wel het punt. Zo is hij op elk moment klaar om een nieuwe oproep te beantwoorden.