In dit subforum kun je met een ander persoon een ORPG starten!
Plaats reactie
MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42036
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door MJ88 » 12 apr 2020, 23:09

Nathanael Riggs
Het compliment wat ik Regina gaf betreffende haar piano-spel, waarbij ze me kort even aankeek en heel lichtjes iets leek te glimlachen zelfs, al was dat misschien meer de wens van mijn gedachten dan wat anders. Ook Marcus complimenteerde haar, al leek ze dat minder prettig te vinden. Ze antwoordde dat ze het niet helemaal verdiende, omdat het enkel te maken had met jaren van oefenen, dat ze daardoor vaardigheden had geleerd, en meer niet. Nog voor ik daar zelf op kon reageren, deed Marcus dat al door te zeggen dat iedereen dan wel een instrument kon bespelen, maar zeker niet iedereen was in staat om ook daadwerkelijk muziek te maken. Met een glimlachje knikte ik "Daar heeft Marcus absoluut gelijk in. Ik ben daar het lopende voorbeeld van." grapte ik. "Ik heb een aantal jaar les gehad, piano, maar ben een hopeloos geval." besloot ik met een kleine lach.
Na mijn vraag of Marcus nog een drankje wilde, gaf hij aan dat hij inderdaad nog een andere afspraak had. Iets wat ik eigenlijk wel prima vond, want dat betekende dat Regina wat tijd voor zichzelf zou hebben en tot rust zou komen. Voor zo ver ik haar nu kende, vermoedde ik dat ze dat wel kon gebruiken na een intensieve les zoals deze, want Marcus was iemand die nogal innemend en aanwezig kon zijn.
"Goed dan Marcus. Eén van m'n slavinnen zal je uit laten en dan spreken we elkaar volgende week weer." Ik schudde hem de hand, bedankte hem, en riep daarna Jessica die hem naar beneden bracht om hem het huis uit te laten.
Zodra hij de kamer had verlaten en ik er zeker van was dat hij op voldoende afstand was zodat hij ons niet meer zou kunnen horen, richtte ik m'n blik op Regina en keek haar vriendelijk aan. Ik zag wat spanning in haar schouders, terwijl ze naar de schrijftafel liep om daar nog wat enkele papieren op te ruimen. Uiteindelijk draaide ze zich terug naar me om na mij geroepen te hebben, waarop ik haar afwachtend aan keek en ze na een paar tellen verder sprak om vervolgens haar excuses te maken. Lichtjes fronste ik even, maar schudde toen gedecideerd m'n hoofd. "Nee Regina, nee, dat is totaal niet nodig. De enige die hier een excuses moet maken ben ik, bij het onderbreken van de les en jouw prachtige piano-spel." Met een oprechte, wat intense blik keek ik haar aan, in de hoop tot haar door te dringen. Ik zou het namelijk vreselijk vinden als zij zich hier nu schuldig over ging voelen terwijl ze simpelweg niks verkeerd had gedaan. Niet in mijn ogen in ieder geval.
Regina zette een paar stappen naar me toe en ving eindelijk m'n blik door mij recht aan te kijken. Charmant glimlachte ik nu, haar op die manier hopelijk duidelijk makend dat alles in orde was, waarna ze na een korte stilte opnieuw sprak en mij vertelde dat het stuk dat ze had gespeeld, iets was dat ze zelf had geschreven. Met ietwat grote ogen keek ik haar verrast aan, dat was iets dat ik niet had aan zien komen. Het was echter nog niet af en ze had gehoopt het pas aan mij te kunnen laten horen wanneer dat wel het geval was geweest. Haar glimlach was er één die ik nog niet veel had gezien sinds ze hier was, al leek ze nu wel al wat meer op haar gemak nu we niet meer in het gezelschap waren van Marcus. Iets wat ik zou onthouden voor later.
Regina sloeg haar ogen neer, waarna er iets gebeurde wat ik niet direct begreep. Haast alsof ze naar iets of iemand luisterde en een innerlijke strijd leek te voeren, voordat ze uiteindelijk haar blik weer oprichtte. Alles bij elkaar was het hooguit een minuut geweest, korter waarschijnlijk nog, maar het baarde mij zorgen.
"Is alles in orde Regina?" vroeg ik toen zachtjes "Als je eventjes wat tijd voor jezelf nodig hebt, dan kan dat. Je hebt de rest van de middag geen taken volgens mij, dus voel je vrij om iets voor jezelf te doen of wat te gaan rusten. Wellicht kunnen we elkaar na het avondeten spreken bij de thee over hoe de les is gegaan?" stelde ik met een glimlachje voor. Ik vermoedde dat dat was wat ze nu nodig had en hoopte haar dat op deze manier te kunnen bieden, zonder dat ze zich daar schuldig over zou gaan voelen.

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42036
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door MJ88 » 12 apr 2020, 23:35

Ook niet al te lang xD Maar goed genoeg I guess xD


Simone Parker
Keith antwoordde dat het niet erg was dat ik hem stoorde, al leek zijn houding iets anders te zeggen dan z'n woorden. Hij had echter al meer dan genoeg confrontaties gehad vandaag, dus besloot er verder geen opmerking over te maken en complimenteerde hem juist met z'n gitaarspel. Als antwoord zei hij niet echt iets, maar verschoof wel wat op z'n bed waarna hij naast zich klopte - mij zo uitnodigend om bij hem te gaan zitten. Mijn aarzeling was maar kort en dus nam ik daar plaats om vervolgens naar de glimlach op z'n gezicht te kijken. Zijn hele gezichtsuitdrukking veranderde daardoor, al was de blik in z'n ogen nog steeds somber.
Met een twinkeling in m'n ogen knikte ik heftig toen hij voorstelde om mij wat te leren spelen. Ik hield van muziek, maar het zelf spelen kon ik niet tot nauwelijks. Thuis hadden we vroeger geen geld gehad voor eigen instrumenten en op school leerde je zoiets uiteraard niet. Ten minste niet op de school waar ik les had gehad.
Keith had inmiddels zijn gitaar ook weer gepakt en stilletjes keek ik naar hoe hij wat langs de snaren gleed met z'n vingertoppen, voor hij het liedje inzette en daar met heldere stem bij zong. Zwijgend luisterde ik naar hem, bewonderend haast, en keek naar het gitaarspel. Het leek zo ongelofelijk makkelijk zoals hij het nu deed. Het nummer herkende ik vaag ergens van, maar ik kon het niet benoemen jammer genoeg. Wel klonk het prachtig en bleef ik vol verwondering naar Keith kijken, ook toen de laatste tonen weggestorven waren en ook hij nu stil was.
"Dat was prachtig Keith." fluisterde ik. "Je stem, diep maar met zoveel gevoel en dan je vingers, die moeiteloos over de snaren gaan en de mooiste geluiden voort brengen." Ik richtte m'n blik nu op hem "Je maakt geen grapje als je zegt dat jij me dit kan leren?" Een lichte blos verscheen nu op m'n wangen.
"Ik bedoel, ik begrijp dat ik nooit zo goed als jou zou kunnen spelen, maar het zou me echt geweldig lijken als ik wat simpele liedjes zou kunnen spelen uiteindelijk." gaf ik toe. Het kostte me moeite om mijn enthousiasme wat in te perken, omdat ik hem ook niet wilde overweldigen zodat hij misschien wel spijt zou krijgen van z'n aanbod. Maar het leek me echt fantastisch om gitaar te kunnen spelen.

Gebruikersavatar
Argetlam
Goed bezig
Goed bezig
Berichten: 729
Lid geworden op: 14 jun 2015, 21:06

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door Argetlam » 13 apr 2020, 17:49

Keith Sanders
Ik keek haar aan met een bepaald soort wijsheid in mijn blik, die een beetje uit het niets leek te komen, en ik zweeg terwijl ik haar observeerde, en haar liet twijfelen, liet dromen, en uiteindelijk zag hoe ze tot de conclusie kwam dat het heel erg leuk zou zijn om te leren spelen. Het enthousiasme in haar ogen was sprekend en het lukte haar niet om het te onderdrukken. Ik zei er niets van, want ik vond het niet erg, in tegendeel, ik vond het verfrissend en ik deelde haar enthousiasme. Het was te lang geleden dat ik mijn passie met iemand had kunnen delen, en ik keek ernaar uit om Simone les te geven.
"Iedereen kan goed worden," zei ik, "maar het vraagt in het begin veel doorzettingsvermogen en oefening en later aandacht en interesse."
Ik stak de gitaar naar haar uit, op zo'n manier dat ze het instrument alleen maar hoefde over te nemen, en op haar schoot hoefde te laten rusten zoals ik zojuist ook had gedaan. Ik liet mijn blik over haar heen glijden en gaf haar kort een instructie over hoe ze de hals van de gitaar het beste kon vasthouden, waarna ik haar andere arm begeleidde zodat deze stevig om de klankkast klemde.
"Oké," zei ik, "het zal een beetje behelpen zijn, want ik heb nu zelf geen gitaar, maar dat komt voor nu wel goed. Wat weet je al van het instrument?"
Ik luisterde naar wat Simone vertelde, en vulde haar aan, zodat ze wist wat de verschillende onderdelen waren, hoe de snaren heetten, hoe de basishouding was, en wat er nodig was om goed te kunnen beginnen. Ik liet haar ook mijn stemapparaatje, capo en andere extra onderdelen zien. Daarna startte ik met de instructie van de eerste akkoorden, waarbij ik haar aanwijzingen gaf waar en hoe ze haar vingers op de snaren diende te plaatsen. We oefenden eerst droog, en toen ze eenmaal drie akkoorden kende en kon afwisselen, liet ik haar ook echt wat spelen. Het aanslaan van de snaren, de volgorde en het ritme, was net zo lastig als het leren van de akkoorden, dus voor nu liet ik haar erop focussen dat de noten goed klonken en de snaren niet tegen de fretten trilden.
Mijn eten was inmiddels koud geworden en we waren een goed uur verder toen ik zag dat Simones vingers moe waren en ik aan haar merkte dat ze nieuwe informatie niet echt meer opnam. Dus gaf ik een korte herhaling van wat we in het afgelopen uur hadden gedaan, voordat ik mijn gitaar weer van haar overnam en aan de kant legde, alvorens mijn bord met eten erbij te pakken.
"Juffrouw Arabella heeft enkele gitaren in de muziekkamer staan. Ik weet zeker dat je die mag lenen als je wilt. Ik zal het voor je vragen. Dan kan je oefenen. En als je het leuk vindt, gaan we binnenkort gewoon weer verder."

Gebruikersavatar
Argetlam
Goed bezig
Goed bezig
Berichten: 729
Lid geworden op: 14 jun 2015, 21:06

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door Argetlam » 13 apr 2020, 20:21

Regina Mason
Mijn blik flitste heen en weer tussen zijn ogen, die niet felblauw en hard waren, maar donker en vriendelijk, en mij gerust stelden, zodat ik al snel weer adem kon halen en mijzelf ertoe kon zetten hem een aarzelende, bijna onderdanige, glimlach te schenken, om hem ervan te verzekeren dat het goed ging, nog voordat ik tegen hem zei: "Het gaat goed, meester, dank u."
We stonden tegen over elkaar ten midden van deze ruimte, vol met instrumenten, literatuur en mooie voorwerpen, en ik voelde mij tegelijkertijd veilig en op mijn hoede. Zoals hij net had bewezen, ontging hem niets, en ik vroeg mij onbewust af of hij had gezien hoe ongemakkelijk ik mij had gevoeld in Marcus' bijzijn, en hoe moe ik was, ook al deed ik mij best om dit voor hem te verbergen, en mijn neutrale, vriendelijke gezicht op te zetten, zoals mij geleerd was, en zoals ik ook van mijzelf verwachtte; want ik wist dat ik beter was in mijzelf wegcijferen, mijn gevoelens verbergen, dan ik de laatste dagen had laten zien.
Hij had mij gevraagd of alles in orde was en ik koos ervoor om dat niet te interpreteren zoals hij het waarschijnlijk werkelijk bedoelde, omdat het makkelijker was om mij te focussen op het positieve. Ik was gezond. Ik was veilig. Ik had een zorgzame meester. De andere slavinnen waren vriendelijk. Ik kreeg zelfs muziekles, niet omdat mijn meester dat nodig vond, maar omdat hij dacht dat ik daar blij van werd. Beweren dat het niet goed met mij ging, zou niets meer dan ondankbaar zijn. Ik zou spreken met mijn blik op het verleden en niet op de toekomst. Dat deed alle moeite die mijn meester voor mij deed onrecht aan. Maar ik wist, diep van binnen, dat hij zich afvroeg wat er in mij omging, waarom ik onzeker was en waarom er zojuist pijn op mijn gezicht te lezen was geweest.
Ik kon hem niet langer aankijken uit angst te verraden dat ik zijn eigenlijke vraag ontweek en wendde mijn blik af naar de vioolkoffer, die nu tijdelijk op het gesloten deel van de vleugel lag, wachtend tot het moment dat het weer gebruikt zou worden. Ik dwong mijzelf de koffer op te pakken en weer netjes op te ruimen op de plek waar het eerder had gestaan: in een standaard aan de zijkant van de ruimte, naast de andere snaarinstrumenten, waarvan sommigen betrekkelijk nieuw en anderen juist oud en daardoor onbespeelbaar waren. Ik keek er kort naar, maar draaide mij toen weer om naar mijn meester en boog kort mijn hoofd voor hem.
"Als het u goeddunkt, wil ik in de keuken kijken of ze daar mijn hulp kunnen gebruiken."
"Als dat is wat jij zelf wilt, Regina," zei hij, en hij sprak mijn naam soepel maar nadrukkelijk uit, zoals hij altijd deed, en zonder dat hij het waarschijnlijk zo bedoelde, gaf mij dat een ongemakkelijk gevoel, al was dat misschien meer omdat het mij veel moeite had gekost om met een voorstel te komen, nadat hij mij eigenlijk al had verteld wat ik met mijn tijd had kunnen doen.
Een beetje aarzelend hief ik mijn gezicht naar hem op, waarna ik over mijn schouder naar het bureau keek, waarop mijn bladmuziek lag. Ik voelde enig verlangen, maar schudde toen lichtjes mijn hoofd en leek even helemaal vergeten te zijn dat ik niet alleen was. Die fout herstelde ik snel door weer naar mijn meester te kijken, en daarna opnieuw mijn hoofd te buigen.
"Dat lijkt me het beste, meester," zei ik. "Ik weet zeker dat alle handen welkom zijn."
Ik maakte nu een diepere buiging voor hem, ter afscheid, en verliet toen de muziekkamer, om mij richting de keuken te begeven. Zoals ik al had verwacht, was het er weer druk en luidruchtig, omdat men altijd veel tijd, zorg en aandacht stak in de maaltijden. Het was dus alle hens aan dek en al snel was ik in de weer met het maken van een bloedsinaasappelsorbet, met verse munt uit de tuin, en een zachte, biologische honing die recht bij de imker vandaan kwam. Het recept was lastig, maar ik was vaardig, en ook wel blij dat ik mij hierop diende te concentreren. Bovendien was het ijs voor het nagerecht en had ik wat langer de tijd, aangezien de meester altijd rustig at en lang tafelde.
Met gepaste trots bracht ik hem uiteindelijk rond zeven uur zijn dessert in de salon. Soms at hij zijn volledige maaltijd aan tafel, maar soms verplaatste hij voor het nagerecht naar zijn gemakkelijke stoel bij het haardvuur. Daar serveerde ik hem nu niet alleen het ijs, op een versgebakken chocoladewafel, maar ook een kop verse koffie en de krant van vanochtend, die hij voor zover ik wist nog niet had uitgelezen. Het stond allemaal bij elkaar op een dienblad, dat hij op schoot kon nemen zodat het makkelijker at, maar in eerste instantie zette ik het op de bijzettafel naast hem neer, zodat hij zelf kon besluiten hoe hij wilde voortzetten.
"Kan ik u nog anderzijds van dienst zijn, meester?" vroeg ik beleefd nadat ik voor hem had gebogen.
Ik had nooit zo goed begrepen waarom rijke mensen zo graag de krant lazen. Voor mij, als slavin, die bijna nooit buiten kwam, en nooit veel van de wereld had gezien, waren de meeste nieuwsberichten abstract, en voelden ze ver weg, zelfs wanneer het regionaal nieuws betrof. Meestal was het ellendig of negatief, of ging het over politiek - een onderwerp waar ik ondanks mijn veelzijdige opleiding helemaal niets van wist, omdat een slavin zich daar niet mee bezig diende te houden. Ondanks dat, hechtten al mijn eigenaren altijd aan het lezen van de krant, stelden ze dat zelfs boven het kijken van het nieuws, en hadden ze altijd allemaal een abonnement op een van de grotere nieuwsbladen van het land.
De enige die een uitzondering was geweest, was meester Rahl, zoals hij op bijna alles een uitzondering was geweest. Hij had nooit veel interesse gehad in wat er buiten de muren van zijn landgoed had afgespeeld, of dat was althans wat hij mij altijd had willen laten geloven. We leefden met het huishouden een enigszins afgezonderd bestaan, en slechts een select gezelschap was in de tijd dat ik er had gewoond toegelaten in zijn woning. De dames en heren, die altijd allemaal veel respect hadden gehad voor mijn meester, hadden tot zijn sekte behoord, en wisten net als al zijn slaven dat ontrouw niet onbestraft ging. Een keer had ik zelfs gezien hoe mijn meester een van zijn volgers had geslagen, en haar haren had afgeknipt, omdat ze niet had gedaan wat hij haar had gevraagd. Het had weken geduurd voordat ik haar weer had gezien, en toen leed ze zichtbaar onder de situatie. Daarna waren er nog maanden overheen gegaan voordat mijn meester haar weer bij zijn werkzaamheden had betrokken.
Eens had hij tegen mij gezegd dat de wereld te complex was geworden, dat de mens niet rein was, en dat het niet lang zou duren voordat de mensheid zichzelf in de teloorgang zou storten. Ik had nooit echt begrepen wat hij daarmee had bedoeld, maar hij had nooit geschroomd mij te herinneren aan mijn eigen nietigheid, en aan het feit dat ook ik, omdat ik een mens was, het niet waardig was mijn eigen keuzes te maken, en mijn eigen leven te leiden. Ik had het een keer gewaagd om hem te vragen hoe dat dan met hem zat, omdat hij ook een mens was. In plaats van mijn nieuwsgierigheid te belonen met een gepaste uitleg, had hij me hard gestraft en daarna een week in de kelder opgesloten, omdat ik het had gedurfd aan hem te twijfelen. Het had lang geduurd voordat mijn wonden waren genezen, nog langer voordat ik weer in zijn buurt durfde te komen, en ik was ook nooit vergeten dat ik nooit vraagtekens mocht zetten bij zijn overtuigingen.
De krant van vandaag droeg een schreeuwende kop die inwoners van het land liet weten dat er een enorme vulkaanuitbarsting was geweest, ergens aan de andere kant van de globe, waar vele duizenden mensen bij om het leven waren gekomen, en ik kon mij alleen maar afvragen of dit een van de voorbeelden was geweest waar meester Rahl het over had gehad, al kon ik mij niet voorstellen dat een natuurramp een gevolg was van het menselijk gedrag dat hij zo verachtte.
Ik schudde de gedachtes aan hem van mij af en dwong mijzelf om mij te focussen op het enige dat echt belangrijk was, namelijk meester Riggs, de enige persoon aan wie ik ook maar iets verschuldigd was, en ook de enige die nu mijn aandacht verdiende. Zoals hij ontspannen in zijn stoel zat, met zijn gebruikelijke kalme en vriendelijke uitstraling, zijn gemakkelijke avondkleding en zijn bruine ogen die warm op mij neerkeken, prees ik mijzelf gelukkig dat ik hier was, bij hem, die wel gewoon de krant las zoals iedere andere eigenaar die ik had gekend, en dat ik niet langer bij meester Rahl was (hoewel hij mijn gedachten nog altijd beheerste).

Gebruikersavatar
Argetlam
Goed bezig
Goed bezig
Berichten: 729
Lid geworden op: 14 jun 2015, 21:06

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door Argetlam » 13 apr 2020, 21:15

Eran Meyers
Ik hield van mijn tuin, al was het eerder een landgoed, en realiseerde mij niet voor het eerst dat ik hier eigenlijk veel te weinig kwam. Hoewel ik net per se een buitenmens was, schuwde ik de laatste weken de frisse lucht toch wel wat te veel, door drukte, of werk, of andere zaken die, ondanks dat ze mijn tijd en aandacht vroegen, lang niet altijd even belangrijk waren. Hier nu samen met Arabella een ommetje maken, en van de laatste zon van vandaag genieten, was een aangename bezigheid, en ik merkte dat ik tot rust kwam.
Ik vroeg haar om mij haar verhaal te vertellen, wetende dat dit geen mooi verhaal was, en ik zag aan haar dat ze het niet fijn vond om erover te praten. Toch deed ze haar best om mij tot in soms angstwekkend detail te vertellen hoe haar afgelopen maanden eruit hadden gezien, en waardeerde ik het dat ze hierin geen geheimen voor mij leek te houden. Zo leerde ik door die allesomvattende samenvatting al snel heel veel meer over haar, mijn schoonouders, haar oude leven en haar slaaf. Ze had niet gelogen toen ze had gezegd dat Keith haar leven had gered. Wat hij had doorgemaakt om haar te beschermen streefde voorbij aan wat de meeste slaven voor hun eigenaar zouden doen. Zijn zelfopoffering viel mij dan ook op, en ik moest met tegenzin aan mijzelf toegeven dat ik begreep waarom Arabella zo op hem gesteld was.
Haar vader had ik nooit goed kunnen inschatten, maar ik had hem altijd erg zakelijk en afstandelijk gevonden. De manier waarop hij zijn gezin en zijn dochter had behandeld was echter een heel ander niveau van onverschilligheid. Ik achtte het onvergeeflijk dat hij de hand tegen haar had geheven en ik vroeg mij af hoe het kon dat de rechter dit over het hoofd had gezien. Eerlijk gezegd had ik wel wat meer verwacht van ons rechtssysteem. En ook daar had Keith weer een bijzondere rol in gespeeld, want het was één ding om de klappen te vangen, maar in de rechtszaal de schuld op je nemen met alle gevolgen van dien was niet iets wat veel mensen achteloos zouden doen.
Het viel mij op dat Arabella probeerde alles zo oppervlakkig mogelijk te vertellen, zonder al te veel gevoelens, en ik vroeg mij af of ze dit deed omdat ze de hele situatie nog niet had verwerkt, of dat ze mij die emoties wilde besparen. Tegelijkertijd bekroop mij het gevoel dat het misschien wel een hele andere reden had, namelijk Keith, die de rode draad in dit hele verhaal leek te zijn, maar dat drukte ik weg omdat zij mij verzekerd had dat er niets tussen hen speelde en het mij verder ook weinig aan ging. In een gedwongen huwelijk waren dit soort zaken nu eenmaal obstakels die overwonnen dienden te worden, net zoals wat ik voelde voor Simone, en het was mij niet rechtig om het Arabella kwalijk te nemen dat zij misschien wel al liefde had leren kennen voor wij aan elkaar werden gekoppeld. Zo lang ze er maar niet naar handelde - want dat zou onze reputaties schaden.
"Bedankt dat je dit met mij wilde delen," zei ik toen ze klaar was. "Ik begrijp dat dit een delicaat onderwerp is, en het lijkt mij verstandig dat we dit in de toekomst niet vaker bespreken, zeker niet in het bijzijn van anderen. Je hebt het recht om te weten dat ik het niet eens ben met wat er is gebeurd, maar ik begrijp dat jouw familie in een lastige situatie is beland, en dat deze keuze de beste optie was voor je ouders. Desalniettemin ben ik blij dat je nu hier bent, en geeft mij dit wel inzicht in hoe ik wens om te gaan met jouw vader. Ik zal erop toezien dat jullie nooit meer zomaar alleen zullen zijn, want het moge duidelijk zijn dat dit geen vervolg mag krijgen."
Heel even was ik stil, en keek ik eerst naar haar gezicht, en daarna wat nadenkend naar mijn omgeving, voordat ik opnieuw naar haar keek. Toen zei ik met een ietwat jongensachtige grijns, die mij tegelijkertijd heel eigen leek maar eigenlijk niet echt goed stond: "Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik hoop dat je je hier veilig voelt."

Gebruikersavatar
Argetlam
Goed bezig
Goed bezig
Berichten: 729
Lid geworden op: 14 jun 2015, 21:06

Re: Slavenwereld [MJ88 & Argetlam]

Bericht door Argetlam » 08 jun 2020, 12:01

Up!

Plaats reactie