In dit subforum kun je met een ander persoon een ORPG starten!
Gebruikersavatar
Lifeless
Nog even volhouden..
Nog even volhouden..
Berichten: 1481
Lid geworden op: 23 apr 2016, 16:04

Re: Maybe the journey isn't so much about becoming anything.

Bericht door Lifeless » 16 apr 2020, 01:55

Ja nouja, wel wat online lessen, maar vaak alleen voor de aanwezigheid. Huiswerk ook, maar ik was na een week het overzicht al een beetje kwijt en kan dat ook geen motivatie meer vinden, dus maak alleen wat ik ook daadwerkelijk moet aanleveren lmao

Ryan
Ryan bleef maar kort uit het raam hangen. De adrenaline leek nog steeds door haar lijf te gieren. Het voelde als een vorm van drugs, een natuurlijke high. Een gevoel waar ze misschien wel verslaafd aan kon raken en zeker aan kon wennen. Toch koos Ryan ervoor de auto weer in te gaan en rolde haar raampje iets omhoog. Ze deed hem niet helemaal dicht, omdat ze hield van frisse lucht. Vooral in de avond vond ze dat heerlijk. Ryan keek met een schuine blik naar Jamie, die een opmerking maakte over haar idee om haar snel op te pikken bij de uitgang. Dat was zeker een goede actie geweest. Als Jamie dat niet gedaan had, wist Ryan niet hoe het was afgelopen. “Yeah we make a good team.” Antwoordde Ryan stilletjes. Ryan bleef met dezelfde schuine blik naar Jamie kijken, omdat ze het gevoel had dat de dame nog meer ging zeggen. Bij de knipoog die Jamie haar schonk, moest Ryan haar keel even schrapen en wilde ze wat meer rechtop gaan zitten, waarbij de haar elleboog tegen de autodeur aanstootte. Een ‘auw’ kon ze hierbij niet inhouden, gevolgd door een zucht. “I think I might’ve fucked up my elbow in my attempt to be a hero tonight.” Nu Ryan langzamerhand wat rustiger werd, begon ze ook de pijn in haar arm en schouder te voelen. Ze gleed met haar vrije hand onder haar shirt naar haar schouder toe en wreef er even overheen. “It might not be that bad. I’ll take a look when we’ve found a place to stay.”
Ryan wist niet hoelang de dames alweer onderweg waren, maar doordat de rush van daarvoor uit begon te werken, merkte ze ook dat haar ogen voor een eerste keer dicht vielen. Ze wist deze gehaast weer te openen, maar ging wel wat meer onderuit zitten in haar stoel. Haar blik richtte ze hierdoor op Jamie, omdat ze op haar zij steunde en ze geen andere keus had dan dit met haar linkerzij te doen. Haar rechter was tenslotte een beetje beurs. Terwijl Ryan zich omdraaide viel haar oog nog op een bord van een hostel. Heel luxe leek het niet, maar daardoor leek het haar wel goedkoop. “Take the next exit.” Gaf ze dan ook aan, omdat ze niet zeker wist of Jamie het bord ook was opgevallen. Daarnaast was Ryan moe en had ze er absoluut geen behoefte aan om nog veel langer rond te rijden. Ondanks de hele situatie, had Ryan het idee dat ze hier en nu in slaap zou kunnen vallen, terwijl dat normaal gesproken best moeilijk was voor haar, in de buurt van vreemden. Niet omdat ze snurkte of iets dergelijks, want dat was het geval niet, maar omdat je kwetsbaar was in je slaap. Geen idee van wat er om haar heen of misschien zelfs met haar gebeurde. Ze had het altijd maar een naar idee gevonden.

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42041
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: Maybe the journey isn't so much about becoming anything.

Bericht door MJ88 » 20 mei 2020, 23:16

Jamie
Met een lachje schudde ik lichtjes opnieuw mijn hoofd zodra ik zag dat Ryan uiteindelijk toch weer het raampje omlaag had gedaan zodat ze naar buiten kon hangen. Het was duidelijk dat ze nog steeds aan het nagenieten was van het gebeuren van zojuist, al had dat waarschijnlijk ook met de adrenaline te maken, gokte ik zo. Toch werkte het wel aanstekelijk en had ik inmiddels ook een grijns op m'n gezicht.
Ryan leek alleen even niet precies te weten wat ze moest zeggen en nadat ik haar een knipoog had gegeven en mijn blik weer op de weg had gericht, hoorde ik ineens een pijnkreetje naast me, waardoor ik direct terug opzij keek. "You okay? What happened?" Bezorgd keek ik nu met een half oog naar haar en met een half oog nog richting de weg, het was gelukkig rustig, weinig auto's en dit stuk vergde weinig concentratie doordat er nauwelijks bochten inzaten. "Oh no! Really?" Zacht vloekte ik toen Ryan meende te denken dat ze zich wellicht toch had bezeerd tijdens de confrontatie met de groep jongens, waardoor ik er nog meer op gericht was nu om een plek te vinden voor de nacht.
"Okay, just hold on. We'll find a place soon, and then we can take a look." Haast tegelijkertijd maakten we dezelfde soort opmerking, waarop ik iets glimlachte. "Great minds think a-like right?" knikte ik, waarop ze wat terug in de stoel leek te zakken en wat kalmer oogde. "Not sure where we are exactly, just keep an eye out for any signs or something." zei ik, mijn woorden van eerder herhaalde. Ik rommelde wat aan de radio en zette zachtjes wat muziek op, terwijl we verder reden, tot Ryan aangaf dat ik de volgende afslag moest nemen. Ik zag nog net een bord voorbij komen waarop 'HOSTEL' stond. Iets waar ik niet eerder was geweest, maar met het lage budget zou ik zeker niet klagen. Alles was beter dan slapen in de auto tenslotte.
Ik sloeg van de snelweg af en volgde de aanwijzingen die via borden werd aangegeven, tot we in een straat terecht kwamen waar de Hostel was. "Absolut City Hostel." las ik op zodra ik de naam zag en was blij dat we in de buurt konden parkeren. Hoefden we ook niet al te ver te lopen. "Well, let's check it out." knikte ik, waarna ik uitstapte en de weekendtas pakte, waarin ik alles had gestopt voor overnachtingen. Ik was inmiddels al wel een paar dagen onderweg, dus ik moest iets gaan verzinnen voor de vuile was. Hopelijk hadden ze iets van een wasserette hier of was die in de buurt. Zorgen voor later, nu eerst een slaapplek. "You take yours as well?" Vragend keek ik Ryan aan, doelende op haar tas met spullen.

Gebruikersavatar
Lifeless
Nog even volhouden..
Nog even volhouden..
Berichten: 1481
Lid geworden op: 23 apr 2016, 16:04

Re: Maybe the journey isn't so much about becoming anything.

Bericht door Lifeless » 27 mei 2020, 21:24

Ryan
Ryan probeerde de pijn in haar elleboog zoveel mogelijk te negeren. Als ze een plekje hadden gevonden om te slapen zou ze er wel even naar kijken, maar het voelde alles behalve goed. Als het nog niet opgezwollen was, vermoedde ze dat het dat morgen wel zou zijn. Ze hoopte echter dat het alleen dat was en niet dat ze daadwerkelijk iets verrekt had. Ze had eerder wel eens de banden in haar knie opgerekt, maar had toch het idee dat dat een stuk meer pijn had gedaan dan dit, dus ze ging nu nog van het beste uit.
Een lachje kon Ryan niet onderdrukken bij de opmerking van Jamie, over hun grote verstand.
Tevreden zuchtte Ryan toen Jamie de afslag nam die Ryan zojuist had aangewezen. Dan hadden ze in ieder geval een plekje. Luxe leek het niet te zijn, maar dat was waarschijnlijk juist goed. Dat betekende namelijk ook dat het niet duur was. Het was ook niet op loopafstand van het centrum van de stad, dus dat scheelde vaak ook in prijs.
Ryan rekte zich uit, terwijl ze geeuwde, maar hield haar zere arm strak langs haar lichaam. Ze wilde zo eerst even kijken of ze vermoedde dat er iets aan de hand was dat zich niet vanzelf op zou lossen, maar met een balans van voldoende rust en het toch in beweging houden, ging ze van dat laatste uit.
Haar zere arm legde Ryan onder haar borst, terwijl ze uitstapte en met de andere arm pakte ze haar tas. Hierbij wist ze een klein moeizaam kreuntje niet te bedwingen, maar die had veel erger kunnen zijn. De tas hing ze over haar schouder, waarna ze de autodeur dicht gooide. Ze wachtte tot Jamie de auto had afgesloten, voordat ze samen richting het hostel wandelden. Zodra de dames naar binnen stapten, rinkelde er een bel, die in verbinding stond met de deur. Ook was er een kleine tv te zien, waarop Ryan haar eigen hoofd zag. Ryan keek weg van de camera, alsof ze bang was dat haar ouders naar haar opzoek zouden gaan en haar door zoiets zouden vinden.
Als reactie op het belletje, kwam er een man uit een deur achter de balie tevoorschijn. Het leek geen vrolijke man te zijn, maar intimiderend was hij ook niet.
Ryan schraapte haar keel. “Good evening.” Begroette ze de man met een knikje. “What do you want?” Ryan moest een zuchtje inhouden, maar besloot niet opnieuw gezeik te veroorzaken en antwoordde rustig op zijn vraag. “We’re looking for a room for the night.” "There's just a single room left." Was wat de man antwoordde. "That's fine, we'll take it." Reageerde Ryan voor ze er erg in had. De toon in haar stem klonk geïrriteerd, maar dat lag niet eens volledig aan de man, maar meer aan de bonkende pijn in haar arm. Ryan zocht al in haar zakken naar haar geld en portemonnee, toen de man het bedrag wat het ging kosten opnoemde. Gestrest begon Ryan al het zakken na te voelen. In haar rechterkontzak zat nog een pakje geld, waarvan ze dit wel kon betalen, maar in haar andere kontzak hoorde haar portemonnee te zitten. Hier voelde ze echter niets. Plots kreeg Ryan niets meer mee om haar heen. Ze probeerde in haar hoofd de hele avond terug te gaan. Ze rende zelfs naar buiten en keek over de grond, terwijl ze naar de auto liep. Ook de weg terug naar binnen deed ze hetzelfde. Haar portemonnee was hier niet.

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42041
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: Maybe the journey isn't so much about becoming anything.

Bericht door MJ88 » 07 jun 2020, 21:57

meh, kort xD


Jamie
Ryan had duidelijk pijn, ze probeerde haar zere arm te ontzien, maar toch hoorde ik haar lichtjes kreunen toen ze haar tas pakte. "Here, give it to me." Met een glimlach pakte ik de tas van haar over en sloot de auto toen zorgvuldig af, voor ik met Ryan naar binnen liep. Er was in eerste instantie niemand te zien, maar al snel kwam er iemand vanachter de balie tevoorschijn. De oudere man keek ons nogal nors aan, waarop ik kort een blik wisselde met Ryan, die daarna het woord deed. Er was nog maar één kamer over, maar dat zou wel moeten verstaan - enorm kieskeurig was ik daarentegen toch niet. Ryan en ik gingen tegelijkertijd op zoek naar onze portemonnee om te betalen, maar waar ik de mijne vrijwel direct te pakken had, leek Ryan steeds meer in paniek te raken. "What's wrong?" riep ik haar nog na, maar ze was al naar buiten gerend.
"Well, you want the room or not?" De norse man onderbrak mijn gedachten, waarop ik kort knikte. "Yeah we do." Ik zocht de juiste biljetten bij elkaar en overhandigde die aan hem. Ik kreeg een groezelig papiertje in mijn handen gedrukt als een soort bonnetje of bewijs van betaling, en een sleutel. "Room 217. Second floor, last floor on the left. No stairs." deelde hij kort mee, voor hij bij de balie weg liep terug door de deur waar hij eerder door tevoorschijn was gekomen. Gezellige man - nót.
Ik liep naar buiten en zag Ryan bij de auto staan. "I got the key to our room Ryan." Ik deed een paar stappen naar haar toe en keek vragend haar kant op. "You're coming? Then we can take a look at that arm of yours." Nog steeds begreep ik niet wat er aan de hand was, maar nu wilde ik vooral naar onze kamer toe. Rustig hees ik de tas van Ryan, en die van mezelf, wat hoger op mijn schouders en glimlachte voorzichtig naar Ryan. "Come on, let's go find our room."

Gebruikersavatar
Lifeless
Nog even volhouden..
Nog even volhouden..
Berichten: 1481
Lid geworden op: 23 apr 2016, 16:04

Re: Maybe the journey isn't so much about becoming anything.

Bericht door Lifeless » 07 jun 2020, 22:12

nah, mijne was wat te lang omdat ik dat van die portemonnee er perse in wilde hebben xD
mijne is nu ook een stuk korter :x

Ryan
Ryan liep nog een aantal extra rondjes om de auto heen en keek op toen ze de stem van Jamie weer hoorde. Ryan ging zelfs op haar knieën naast de auto zitten, zodat ze eronder kijken kon, maar ook hier lag niets dat op een portemonnee leek. “Fuck.” Riep Ryan gefrustreerd uit, terwijl ze met haar goede hand door haar haar ging. “Can you open the car please?” Ryan had het idee dat Jamie er tegenin wilde gaan, doordat ze nog niet snapte wat er aan de hand was. “Jamie, please open up the car, I need to check something.” Ryan wilde nog geen paniek bij haar veroorzaken als dat niet nodig was. Ze had zelf al genoeg paniek voor 100 mensen. Ongeduldig begon Ryan aan de passagiersdeur te trekken, die uiteindelijk gelukkig opende. Ryan zocht over haar plek met haar ogen, gooide haar jas en wat ander rotzooi de auto uit. “My wallet’s gone. It’s just gone.” Ryan zocht nog een keer door de spullen die inmiddels op de grond lagen, terwijl ze deze weer in de auto legde. Ryan wilde ontzettend graag iets kapot gooien of slaan, maar ze wist dat dat niet handig was. Vooral niet omdat ze van haar ene arm al last had en het dus belangrijk was dat de andere functioneel bleef. “I have money, but… My passport.. Fuck! I can’t even leave the fucking country.” Ryan kwam weer volledig overeind en stampte met haar voet tegen de grond, terwijl ze autodeur met een harde klap dicht gooide en er vervolgens machteloos tegenaan leunde. “Those assholes stole my wallet, I’m sure of it.” Verzuchtte ze moeizaam. Ryan was zo moe en de pijn in haar arm was bijna ondraaglijk… Dit kon er natuurlijk ook nog wel bij.

Plaats reactie