In dit subforum kun je met een ander persoon een ORPG starten!
MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42486
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door MJ88 » 23 jun 2019, 15:46

Rory
Logan had duidelijk een heftige droom gehad en zachtjes probeerde ik hem wat te sussen. Ik was er echter totaal niet op voorbereid dat hij ineens omhoog kwam en mij vast greep, hard op het bed drukken en met z'n handen mijn keel omklemde. "Logan." piepte ik moeizaam en stribbelde onder hem, pakte zijn handen vast en probeerde deze los te krijgen, kraste over zijn armen, terwijl ik steeds minder lucht kreeg en voelde hoe het licht werd in m'n hoofd.
Net zo plotseling als hij me had aangevallen, liet Logan ineens weer los, waarop ik direct hoestend adem probeerde te halen. Vaag hoorde ik zijn stem, maar mij er op focussen kon ik niet meteen. Hortend en stotend haalde ik adem, terwijl ik wat rechtop ging zitten. "I'm fine." antwoordde ik uiteindelijk schor. "I'm fine." Ik sloot mijn ogen en haalde nu nog eens diep adem. "Let's go back to bed. It's still early." besloot ik, Logan verder niet aankijkend, waarna ik terug ging liggen.

Jason
Het was duidelijk dat Evelyn mij niet direct geloofde, maar schijnbaar was ik overtuigend genoeg en knikte naar me. Braaf luisterde ik naar haar adviezen "Yes mem, will do." antwoordde ik met een knikje, waarna ik haar een lange, tedere kus gaf. "Don't work too hard." zei ik haar ietwat streng, wetende dat te veel stress niet goed was in haar positie, waarna ik nog een knipoog gaf. "See you tonight baby." Ik keek haar even na toen ze naar binnen ging en stak mijn hand nog op als groet, voor ik terug naar onze tent liep. Mijn schoenen schopte ik uit, waarna ik mezelf op bed liet vallen en mijn ogen sloot. Dat was wel weer genoeg activiteit voor nu.

Lauren
Shakespeare II
Shakespeare II
Berichten: 5553
Lid geworden op: 01 dec 2014, 15:30

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door Lauren » 25 jun 2019, 22:16

Evelyn
Ze had een naar gevoel, Jason was zichzelf niet meer en ze wilde niet dat hij zichzelf begon te verliezen. Ze was niet op tijd terug voor het avond eten, er was een operatie ingepland en ze haastte zich naar hun tent toe. “Jason honey?”,zei ze al binnen komend waarop ze Jason in bed zag liggen,”are you still in bed? Have you already had diner?”. Ze deed haar dokterjas uit gevolgd door haar kisten waarop ze moeizaam ging zitten op een stoel.

Logan
Nog altijd vol ongeloof keek hij naar Rory, die aangaf dat ze in orde was, maar hem niet durfde aan te kijken. “I tought I was in battlefield, that you was the enemy..”,zei hij zachtjes, vol afschud van zichzelf terwijl hij zijn kisten aantrok en zonder iets te zeggen de tent uit snelde. Zo warm als het overdag was, zo koud kon her vriezen in de nacht, maar hij voelde niks alleen afschuw van zichzelf. Hij moest nu iets hebben, nu direct en hij wist waar hij moest wezen. Hij wist wie er handelde in coke, en binnen een mum van tijd had hij een zakje in zijn handen. Hij liep de sportschool in die nu totaal verlaten was waarop hij bij de douches in de spiegel keek en zichzelf niet aan durfde te kijken. Langzaam liet hij zich onderuit zakken op de grond terwijl hij staarde naar het witte poeder op zijn hand.

“Jason! You have to take it away from me”,riep hij zonder te kloppen de tent van Jason en Evelyn binnen terwijl hij angstig uit zijn ogen keek en hem het zakje toewierp, zijn knokkes die open lagen door het kapot slaan van de spiegel in de sportzaal. “I’m sick.. I’m a monster”,bleef hij maar mompelen terwijl hij zijn handen elke keer over zijn hoofd heen haalde. “I almost killed her.. I almost killed Rory”,zei hij vol afschuw en met tranen in zijn ogen. “You have to help me to make me better brother, please”.

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42486
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door MJ88 » 28 jun 2019, 23:24

Jason
Met een zucht opende ik mijn ogen toen ik de stem van Evelyn hoorde en gaapte uiteindelijk. "I'm up." mompelde ik, rekte mezelf wat uit en kwam overeind toen ik zag dat Evelyn op een stoel was gaan zitten. "You okay baby? What's up?" vroeg ik haar, nu iets meer alert. Er bleek echter niks aan de hand te zijn, waarop ik met tegenzin met haar meeging naar de kantine om nog wat soep te eten, voor we terug naar de tent gingen om te gaan slapen.
Het was echter diep in de nacht toen ik ineens opschrok van een harde stem, waardoor ik direct overeind schoot, Evelyn al beschermend met mijn lichaam. Pas na een paar tellen drong tot me door dat het Logan was en ik fronste om zijn woorden. "What the..." Kort wisselde ik een blik met Evelyn. "Can you check on Rory please?" vroeg ik haar zacht, wetende dat ze dat zeker zou willen doen ook, waarop ik overeind kwam en naar Logan liep. "Brother." Ik pakte hem vast en zorgde ervoor dat hij me aan keek. "You will get through this. Wé will get this through this. You hear me?" Ik dwong hem te gaan zitten in de hoop dat hij wat rustiger zou worden. "Now, tell me what happened." zei ik zacht, terwijl ik de verbanddoos pakte om zijn hand te verzorgen.

Rory
Met mijn ogen gesloten had ik geluisterd naar de fluisterende uitleg van Logan, maar voor ik er verder op kon reageren was hij de tent uitgestormd. Stiekem, diep van binnen, was een deel van mij daar blij om want nu pas durfde ik diep adem te halen. Ik draaide op mijn rug en voelde ineens dat mijn wangen nat waren. Tranen. Ik huilde zonder dat ik het in de gaten had gehad. In wat voor ellende waren we nu weer verzeild geraakt?

Lauren
Shakespeare II
Shakespeare II
Berichten: 5553
Lid geworden op: 01 dec 2014, 15:30

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door Lauren » 01 jul 2019, 19:21

Logan
Hij ijsbeerde als in trance heen en weer en stopte pas toen Jason hem beetpakte en hij langzaam weer op aarde kwam. Zijn vergrootte pupillen schoten naar links en rechts toen Jason hem dwong te gaan zitten en hij dit braaf deed. Hij bracht zijn blik naar de grond toen Jason naar zijn knokkels keek om hem op te lappen,. “Its not good, Its al messed up..”,zei hij een paar minuten later, opkijkend en zijn hoofdschuddend terwijl er tranen in zijn ogen stonden. “I did not take my pils.. with those pils I can not go on mission with my team, so I trew them away.. but then I had this nightmare.. about that day...”,zei hij nog vol ongeloof, zijn handen terugtrekkend en over zijn gezicht halend,”I dont know what happend then.. One second I was fighting in my dream, the next... the next.. o god.. I was choking Rory..”. Hij keek weg van Jason zijn blik waarop hij opstond. “I would never harm her, you have to believe me brother”,zei hij nu Jason met zijn handen beetpakkend,”you believe me right?!”

Evelyn
Jason was duidelijk zichzelf niet, totaal nergens in geïnteresseerd, weinig energie en ze hoopte maar dat het kwam doordat hij zich niet lekker voelde, althans dat zei hij. Ze gingen vroeg naar bed maar door geroep werd ze wakker, Jason die zijn lichaam over haar heen gooide als bescherming, maar al snel bleek het Logan te zijn en sprongen ze beide uit bed. Ze had hem nog nooit zo gezien, kwetsbaar, wanhopig, angstig. Hij adem stokte toen ze zijn woorden hoorde en een enkele blik met Jason was voldoende. “I’m on my way”,zei ze waarna ze een broek aantrok en schoenen, bezorgd keek naar Logan en haar dokterstas meegriste waarna ze rennend naar Logan zijn tent ging en binnenviel. “Rory? Rory?”,riep ze waarna ze Rory in bed zag liggen,”Are you okay??”,vroeg ze bezorgd.

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42486
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door MJ88 » 08 jul 2019, 11:52

Jason
Zwijgend luisterde ik naar Logan's onsamenhangende geratel, maar de tranen stonden in zijn ogen en hij klonk meer dan wanhopig. Ik zei niks op het feit dat hij z'n pillen niet had ingenomen, terwijl ik de laatste pleister op z'n hand plakte en de EHBO doos weer dicht deed. Langzaam kwam bij hem het besef wat hij gedaan had, stond op en liep wat heen en weer, voor hij mijn handen vast pakte. "Logan." Ik dwong hem weer te gaan zitten en kneep even kort in zijn handen. "I know you better than anyone and I know you would never do such a thing. I believe you." zei ik hem rustig, met klem, zodat hij wist dat ik niet alleen was. "Eve is with her right now to check on her, so she is not alone. Ok? You have to take a few deep breaths to calm down." zei ik, hem dringend aankijkend. "These pills you had. You got them from the psych? Can we get them right now you think? You and me." knikte ik, aangezien ik niet van plan was hem alleen te laten nu.

Rory
Kort verstijfde ik toen ik voetstappen rond de tent hoorde en wilde me eigenlijk al verstoppen, toen ik de stem hoorde van Evelyn. "Eve." verzuchtte ik met een snik en vloog omhoog naar haar toe. Huilend omhelsde ik haar, blij dat het niet Logan was en ik niet meer alleen was. "Logan.. He did... He.." Ik zag aan de blik in Evelyn's ogen dat ik het niet hoefde uit te leggen. Hoe had ze anders ook geweten dat ze hier naar toe had moeten komen op dit tijdstip. "I.. I don't know." gaf ik toen wat onbeholpen toe, toen ze vroeg of ik wel oke was. "I don't know. Oh god Eve..." Ik zakte terug op bed en ging met een hand langs mijn keel. "His hands.." fluisterde ik toen en sloot m'n ogen terwijl een rilling over mijn rug liep. Ik zou dat gevoel nooit meer vergeten.

Lauren
Shakespeare II
Shakespeare II
Berichten: 5553
Lid geworden op: 01 dec 2014, 15:30

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door Lauren » 09 jul 2019, 14:55

Logan
Toen Jason hem aangaf dat Eve bij Rory was, kalmeerde hij iets en ademde hij een paar keer in en uit toen Jason hem dat zei. “Yes.. yes I got the pills from the psych..”,zei hij Jason aankijkend, zijn lijf niet stilhoudend alsof hij moest bewegen,”but I don’t want them anymore, I do not want them Jason”. Hij pakte hem nu harder beet,”I do not want Jason”. Met een smoesje kreeg Jason hem uiteindelijk mee en in het donker liepen ze naar de tent van de Psychiather. “Who is this so late?”,mompelde een stem waarna de flap openging en de man een paar keer knipperde met zijn ogen terwijl hij zijn bril op deed. “Jason.. Logan?”,zei hij nu even ernstig kijken, “you look like shit.. what is going on?”.

Niet veel later stonden ze in zijn kantoortje waarna hij Jason de gang op nam. “He is a mess.. We all know what he has Luitenant Gilmore.. PTTS... “,zei hij ernstig even over zijn schouder naar Logan kijkend,”The best option is to send him home.. away from the front to recover.. I will give him a sleeping pill for now, but that is not a solution..”

Eve
Haar hart brak toen Rory er totaal paniekerig uitzag. “Shhh”,troostte ze haar terwijl ze haar stevig beet hield,”I know honey... I’m here now..”. Het was vreselijk om te zien hoe Rory alles weer her beleefde én wat Logan had gedaan. “I’m so sorry Rory.. Logan is.. sick ..”,zei ze zachtjes waarna ze haar doktertas pakte en er een lampje uithaalde waarna ze de afdrukken nog op haar hals zag zitten, ze scheen in haar ogen en zag de rood doorlopen aderen in het oogwit, en ze realiseerde zich dat het anders had kunnen aflopen. Ze pakte haar weer beet en streek over haar haren heen,”your’e safe now honey..”

MJ88
Admin
Admin
Berichten: 42486
Lid geworden op: 17 jul 2012, 20:56

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door MJ88 » 10 jul 2019, 12:15

Rory
Evelyn probeerde me te troosten, en uiteindelijk lukte het wel om wat rustiger te worden, maar het paniekerige gevoel bleef. Stilletjes liet ik toe dat Evelyn me onderzocht en bevestigde dat ik op zich in orde was, maar vooral dat ik nu veilig was - en dat was het belangrijkste.
"I know he can't help it." fluisterde ik na een tijd schor "I know that he's sick. But why don't he let us help him." Ik drukte mezelf weer tegen Evelyn aan en snikte nog een beetje, tot ik echt wat gekalmeerd was. "I can't.. I can't stay here. Sleep here after... Can I come with you? Please?" Smekend keek ik Evelyn aan.

Jason
Met een frons keek ik naar Logan die zei wel medicatie te hebben gekregen van de psychiater, maar dat hij die niet wilde en dus ook niet had ingenomen. Zacht vloekte ik, maar er was nauwelijks met Logan te praten. Het duurde dus ook even voor ik hem gekalmeerd had en hij uiteindelijk in gaf om mee te gaan de dokter. Hij kreeg nieuwe pillen, maar niet voor de arts mij nog even apart nam. Diep zuchtte ik op zijn diagnose en woorden, en ging met een hand door m'n haar. "I know doc. I know. I will see what I can do." knikte ik en schudde hem de hand om hem te bedanken voor zijn hulp. "Come on Logan, let's go. Let's try to get a few hours of sleep hmm?" zei ik met een glimlach, mijn hand op zijn schouder leggend. "It will be okay brother. I promise."

Lauren
Shakespeare II
Shakespeare II
Berichten: 5553
Lid geworden op: 01 dec 2014, 15:30

Re: The Army Life - MJ88 & Lauren

Bericht door Lauren » 11 jul 2019, 18:20

Evelyn
“Ofcourse you can sleep by me, I would not let you sleep here..”,zei ze haar aankijkend met een kleine glimlach waarna ze haar spullen bij elkaar pakten en naar de tent van haar en Jason liepen. Ze sloeg het dekbed open waarna ze de waterkoker aanzette om wat thee te maken en ze Rory richting het bed voort bewoog waar ze de dekens over haar heen neerlegde. “It is gonna be allright Rory, I promise you..”,zei ze zachtjes een kneepje in haar hand gevend waarna ze voetstappen hoorde. Ze kwam omhoog en liep naar de flap van de tent toe waar ze Jason en Logan trof. “Jace..”,zei ze hem ernstig aankijkend,”Rory is sleeping here tonight.. can you stay with Logan?”. Ze hoorde hoe Logan vroeg hoe het met Rory ging waarop hij aanstalte wilde maken om naar binnen te gaan. Ze hield hem echter tegen en schudde haar hoofd. “Not now Logan, It is to soon.. go sleep, Jason will watch you”. Ze drukte een kus op Jason zijn lippen waarna ze weer naar binnen stapte en de flap dicht deed. Ze kroop bij Rory in bed en streek zachtjes door haar horen terwijl ze een liedje neuriede.

Logan
Hij pakte de slaappil aan van de doc waarna hij deze in nam met een zucht en opstond toen Jason dat zei. “Yeah.. some sleep sounds goods...”,zei hij langzaam waarna ze terug liepen en langs de tent van Jason en Evelyn liepen. “Is she allright? I wanna see her”,zei hij direct maar Eve hield hem tegen en hij draaide zijn gezicht pijnlijk weg. Zonder wat te zeggen liep hij door naar zijn tent waarna hij zich naar Jason omdraaide die een extra bed opzette. Hij liet zich op bed vallen en zuchtte diep. “Rory will never forgives me right?”

Plaats reactie